Geachte Heer Schaddelee,

Naar verluid wordt er gewerkt aan een bestuursstandpunt inzake het project Netwerk perspectief provinciale wegen. Beleidsmatig heeft het fietsen de afgelopen jaren de welverdiende opwaardering gekregen binnen het provinciale mobiliteitsbeleid. In het netwerkperspectief komt het nu aan op de doorvertaling naar de praktijk. Daarvoor willen wij beknopt onze visie onder uw aandacht brengen.

Het raakvlak tussen fietspaden en de provinciale wegenstructuur betreft enerzijds de veiligheid van fietsen op parallelwegen en anderzijds het oversteken van provinciale wegen.

Combinatie hoofdfietsstructuur en parallelweg: meer veiligheid en comfort voor fietsers.
De hoofdfietsstructuur volgens het Mobiliteitsplan loopt op veel plekken langs provinciale wegen en maken daarvan onderdeel uit. Momenteel wordt de hoofdfietsstructuur gevormd door veelal 50km wegen met fietsers, lokaal autoverkeer en landbouwvoertuigen. Dat leidt tot grote verschillen in snelheid en massa op veelal een smal profiel. Dat geeft een gevoel van onveiligheid bij met name fietsers en ook het landbouwverkeer. Hier en daar speelt ook sluipverkeer. De oplossing is het terugbrengen van verschillen in snelheid en massa tot aanvaardbare proporties, zonder de functie van parallelweg te veel aan te tasten. De 30km fietsstraat met landbouwverkeer op de rijbaan ligt voor de hand. Ook aanwonenden zullen hier blij mee zijn vanwege beperking van geluidshinder en verbetering van de verkeersveiligheid.

Op veel provinciale wegen zit al landbouwverkeer wanneer de parallelweg ontbreekt. De verschuiving i.v.m. de fietsstraat is dus geen principiële verandering maar slechts locatie specifiek. Een veel gehoord tegenargument is de introductie van onveiligheid op de autoweg door snelheidsverschillen. Wij merken op dat die snelheid verschillen kleiner zijn dan op de klassieke parallelweg, nu de maximum snelheid voor landbouwvoertuigen is verhoogd. In de praktijk rijden deze zo’n 50km per uur en meer. De maximumsnelheid op de rijbaan dan terugbrengen naar 60km per uur kan dan de voorkeur hebben (zie hieronder).

Fietsoversteek van provinciale weg: naar een veilige situatie.
Het meest ongunstig ís de ongeregelde fietsoversteek van een 80km weg zonder midden eiland. Deze zijn levensgevaarlijk en vragen om een interventie. Vanuit het oogpunt van doorstroming is ontvlechting d.m.v. tunnel of brug het meest gewenst. Dat zal vooralsnog alleen rendabel kunnen zijn voor hoofdfietsroutes. Als minimum variant voor een gelijkvloerse oversteek (zonder verkeersregeling) zien wij maximaal 50km/u op de weg (doeltreffend) met een midden eiland.

Van oudsher is die 80km/u op provinciale wegen zo ongeveer heilig. Het algemene argument tegen verlaging is dat het autoverkeer dan kan gaan uitwijken naar wegen die daar niet voor zijn bedoeld. Wij merken op dat veel gemeenten bezig zijn de rijsnelheden binnen de bebouwde kom terug te brengen en dat de provincie bij deze trend zou aansluiten. Het algemene argument tegen verlaging verliest dus aan kracht.

Fietspaden langs en over provinciale wegen zijn een wezenlijk onderdeel van deze wegen, onder verantwoordelijkheid van de provincie. Dit dient in de praktijk zijn weerslag te hebben in het provinciale Netwerkperspectief. Fietsveiligheid en comfort verdienen een groter gewicht te krijgen t.o.v. de keuzes in het (verre) verleden. Wij hopen dat in het Netwerkperspectief voor het fietsen een stap vooruit wordt gemaakt, door:

1. te beginnen met landbouwverkeer te weren van parallelwegen en die in te richten als fietsstraten en

2. bij gelijkvloerse, ongeregelde oversteken van provinciale wegen de maximum snelheid te verlagen
naar 60 km/u en een midden eiland aan te brengen.

Met vriendelijke groeten,

Het Utrechts Fietsoverleg,
Casper Langerak, voorzitter.